گاه‌نوشته‌های یک بانکدار (دانشجوی زبان سابق)

سلام خوش آمدید

۱. امروز اول ماه بود و باید اختلاف‌های دفتر کل رو درست می‌کردیم. متوجه شدیم در اثر اختلالات سیستمی ناشی از قطعی اینترنت بعضی از مشتری‌ها بیشتر از موجودی حسابشون برداشت کردن و حسابشون منفی شده. با یه عده‌شون تماس گرفتیم که مبالغ کسری برگردونن. یه تعداد که جواب دادن و گفتن میریزن. یه تعداد دیگه‌شونم جواب ندادن یا پیچوندن که جور دیگه‌ای باید پولمون ازشون پس بگیریم.

جالب‌ترینشون کسی بود که پارسال وام گرفته بود و ۱۱ قسط معوق داشت. الان هم اومده بود یه چیزی ازمون دستی گرفته بود و می‌گفت: شماها وقتی قسط می‌گیرید یه چیزی بیشترم روش برمیدارید برای خودتون. الانم لابد می‌خواید یه چیزی بیشتر بردارید برای خودتون!!! 😐
گفتم: مرد حسابی تو قسطات دیر میدی، نباید جریمه بشی؟؟؟ مثل اینکه من بگم این پول رو به من بدن یک ماهه برگردونم، بعد از یک سال تازه بیام یه خورده‌ش بهت بدم و بگم فعلا با همین بساز تا باقیشم بعدا بهت بدم. پول امروز و فردا ارزششون یکیه توی این اقتصاد خراب؟؟؟ جنابعالی ۱۱ ماهه قسط ندادی بعد ما رو به دزدی متهم میکنی؟ 😒 الان هم صورتحسابت جلوی من باز هست و موجودیتون آخرین بار ۷۸ هزار تومن بوده که بعد از آخرین کارتی که کشیدید شده منفی ۲،۸۰۰،۰۰۰ تومن!!! حالام باز زبون خوش بیا اقساط معوق و اضافه برداشتت رو بده وگرنه با نامه اجرای ثبت میام هم پولای که گرفتی و پس ندادی ازت می‌گیرم، هم پول وکیلی که گرفتیم، هم پول کیک و آب‌ میوه‌مون تا اونجات بسوزه 🤪
خدا رو شکر قانع شد و بخشی از بدهیش رو داد. 😄


۲. مورد بعدی یه خانم جوان بود که با دختر همکارم یجا کار می‌کردن و با صاحبکارش ازدواج کرده بود. میگفت ۱ سال هست توی ۳ تا بانک مختلف برای وام ازدواج ثبت‌نام کرده و بعد از ثبت‌نام بهش میگن بودجه نداریم، صبر کنید یا هم حذف کنید! آخرین بانکی که رفته بود هم یکی از بانک‌های قرض‌الحسنه بود که خیلی اسم در کرده. میگفت: ۶ ماهه ثبت نام کردم و نفر ۳ لیست هستم اما هنوز بهم نگفتن بیا تشکیل پرونده بده.
گفتم: اونا که خیلی مدعی خیر و ثواب و قرض‌الحسنه‌ن. همه هم اونا رو‌ میزنن توی سر ما که شماها ر-با خوارید و اونا حلا-ل خوار!!! اگه اینجوری باشه که اونا باید راحت‌تر از اینجور وام‌ها باید بدن چون مثل ما هزینه پولشون زیاد نیست. ما چون دولت سهام‌دارمون هست باید هر ساله کلی مدرسه و مسکن ملی و ... بسازیم، علاوه بر اون سود به سپرده‌های مشتریامون بدیم اما اونا به اندازه ما مسئولیت اجتماعی ندارن.
بابای دختره بهمون گفت: والا الان فهمیدیم اونا چجورین. شما به ما وام بدین، ما قول میدیم با بانکتون کار کنیم.
گفتم: همه‌تون اولش همین می‌گید و گوش ما از این حرف‌ها پره. نمونه‌ش اونی که باجه بغل وایستاده. بعد واریز دوباره پولاتون ساتنا می‌کنید به مقصد همون حلال‌خوارها 😝


۳. مورد باجه بغلی که توی مطلب بالا گفتم هم از این قراره؛ یکی از همکلاسی‌های ما پدرش برای وام اشتغالزایی معرفی شده بود و مدعی بود این پول برای عروسیش لازم داره. بعد از کلی شکایت بالاخره و سفارش من گردن شکسته وامش رو گرفت و رفت؛ بماند که عروسیش دعوتمون نکرد! قسطهاشم یک سال عقب افتاد و با پیگیری دایره حقوقی بالاخره بعد از چند بار تماش تیکه‌تیکه پرداخت کرد. هر ۵ ۶ ماه هم تماس می‌گرفت میگرفت و میگفت: چقدر بدهکاریم؟
مثلا میگفتم: ۶ میلیون.
میفرمودن: الان ندارم، فعلا ۳ تومن بگیرید تا بعد!

حالا قضیه این بود که ضامن ایشون قرار بود بره یه بانک دیگه ضامن یه نفر دیگه بشه و گفته بودن شما توی بانک معلوم اینا ۷ میلیون تومن قسط معوق داری. وام گیرنده رو فرستاده بودن که طلب اون شخص بد حساب رو بده تا بتونه به وامش برسه. آقای وام گیرنده هم با توپ پر اومده بود سروصدا می‌کرد: شما نه‌تنها وام نمیدید، یه چیزی هم ازمون می‌گیرید. این پولی که میگیرید درست نیست.
گفتم: والا ما وام دادیم شده نتیجه‌ش این. چی‌کار کنیم همشهری شما بدحساب از آب در اومده؟ ما خسته شدیم از زنگ زدن. گفتیم بالاخره یه جا گیر میفته میاد پرداخت میکنه. الان هم شما باید میرفتین از خودش می‌گرفتین نه اینکه بیاین قسطای معوق اون رو بدین. اینکه میخواین قسطای معوق ایشون رو بدین خواست و اشتباه خودتونه! من جای ضامنش بودم میرفتم ازش شکایت می‌کردم که ادب بشه.
جناب فرمودن: حالا شما اگه به ما وام بدین برای عروسی بچه‌مون قول میدیم پرداخت کنیم.
گفتم: والا قبلی هم میگفت برای عروسی و کار ثواب می‌خوام و این بلا سر ما آورده. 🙃 تو دیگه خواهشا دست از سر کچلمون بردار. بعدشم تو الان اومدی با کارت بانکی رقیب طلب یکی‌دیگه رو بدی. وقتی پیش ما حساب کتاب نداری چجوری بهت وام بدیم؟ پول بریزیم تو گونی ببری؟ 😆


۴. آخر وقت بهمون گفتن تا اطلاع ثانوی تعطیلی پنجشنبه‌ها ملغی شده و به دلیل برودت هوا در تهران و نقاط سردسیری و به تبع اون تعطیلی بانک‌هاشون ما باید بریم سر کار و چک‌های سایر شعب رو جواب بدیم. من که چون از قبل نوبت دکتر داشتم مرخصی گرفتم و برای همکاران آرزوی موفقیت کردم. ولی بنظرم باز کردن بانک‌ها توی روزای پنجشنبه برای تبادل چک‌ها توی این شرایط اقتصادی غلط اندر غلطه. وقتی خیلی از کسب و کارها تعطیلن و نمیتونن درآمد کافی داشته باشن چجوری میخوان چک‌هاشون پاس بکنن؟ کاش یه عقلی تو کله حضرات بود.  

  • معلوم الحال

۱. سر صبحی یه آقا پشت باجه همکارم نشسته بود؛ بخاطر اختلال سیستمی کارش انجام نشد.شماره تلفن بانک رو گرفت که بعدا تماس بگیره. همزمان تلفن بانک زنگ خورد و من گفتم: الوووو ... بییییبببب !!!

دوباره یک دقیقه بعد دیدم دوباره تلفنم زنگ خورد و تا جواب دادم قطع کردن. همون لحظه به گوشی مشتری پشت باجه‌م نگاه کردم و دیدم اون داره با گوشیش ور میره. پرسیدم: شمایید زنگ میزنید؟!

- بله، فکر نمی‌کردم اینقدر سریع جواب بدین.

 - وایسا دفعه بعد جوابت ندم تا قدر عافیت بدونی laugh

 

۲. ساعتای ۱۰ به یکی از دوستای پزشکم گفتم یه آزمایش برام نوشت و سریع رفتم آزمایشگاه انجام بدم. دیدم جلوی آزمایشگاه شلوغه و همه پارک دوبل کردن. من اومدم یه گوشه که تابلوی حمل با جرثقیل و محل پارک معلولین بود پارک کردم. ۳ دقیقه‌ای برگشتم و سوار ماشین شدم که برگردم بانک، توی مسیر از ذهنم رد شد که نسخه آزمایشم که بخاطر بیمه مفتی از آب در اومد و چقدر برد کردم. تازه جریمه هم نشدم! که دیدم همون لحظه پیامک اومد: خودروی پلاک انتظانی مبلغ ۵،۰۰۰،۰۰۰ ریال جریمه بابت ... 🥴😭 از همون نقطه به بند بند وجودشون فحش دادم. 😂 من میپذیرم خلاف مقررات عمل کردم ولی بخدا اولین خلاف عمرم بود. تازه ۳ دقیقه بیشتر طول نکشید. اصلا اون مکان ذاتا جوریه که هیچ معلولی نمیتونه توش پارک کنه و پیاده بشه‌! خلاثه اینکه خیلی سوختم.

 

۳‌. از در آزمایشگاه که اومدم بیرون، قبل سوار شدن ماشین، یه متکدی جلوم رو گرفت و کمک خواست. اومدم کمک نقدی ریالی کنم. فرنودن: برو سوپر مارکت بغل برام یه نصف شونه تخم‌مرغ و یه شیشه روغن بخر. 

اینجا بود که فهمیدم متکدی‌ها هم بعد از مجهز شدن به سیستم‌های POS بانکی مطابق تورم و سبد نیازهای خانوار دارن خواسته‌هاشون بیشتر میکنن‌! حالا نمی‌دونم بخاطر کمک‌ نکردن به این گدای مسکین بود که جریمه شدم یا حقویق معلولین یا مشکل شب گذشته افسر راهنمایی رانندگی با همسرش در بامداد پیشین!

 

۴. یکی از مشتریا به پاس احترام برای وامی که گرفته بود یه صندوق گوجه آورده بود بانک. معاون هر کی آخر وقت داشت می‌رفت بیرون می‌گفت: گوجه بردارید. هیچکی هم برنمیداشت و همه دست خالی می‌رفتن.

نوبت من که رسید گفتم: به پیشخدمت بگین به اندازه املت فردا گوجه برداره. باقیش رو من میبرم میوه‌فروشی همسایه با موز و آناناس تهاتر می‌کنم 😂

اسماعیل همکارم گفت: بشین تا آقای ر. برات معاوضه کنه.

- اگر معاوضه نکنه آمار پرسنل غیرمجاز افغانیش میدم که بیان جمعشون کنن 🤣🤣🤣 تازه اومدن توی بانک‌ هم از کلیه خدمات بانکی محروم هستن.

 

۵. موقع برگشت رفتم پمپ بنزبن که ماشینم سیراب کنم. یک نفر از اونور دیدم و گفت: اینا کارمندای بانکن. کارمزد زوری ازمون میگیرن، دوبله باهاشون حساب کن. angry

کارمند پمپ بنزین هم تایید کرد!

گفتم: سوبله حساب کن. فقط من دبه میارم اگه ۲۰ لیترتون ۱۵ لیتر شد هیچی پول بهتون نمیدم‌.😂😂😂 فهمیدن بخاطر ۵ هزار تومن کارمزد خدمات نباید اینجوری با من بحث کنن. 

  • معلوم الحال

اونهایی که از قبل من رو میخونن شاید بعضی از شخصیت‌های دوستام تو دوره کارشناسی رو بشناسن. اما یکی از شخصیت‌ها که من به کلی فراموشش کرده بودم آقای دکتر قشقایی بود. دکتری که در حقیقت یک دانشجوی مشروط رشته شیلات بود و ته ته هنرش عمل طب سنتی حجامت و باندپیچی کردن دست و بال زخمی بچه‌ها موقع فوتبال بود laugh

حالا ما دکتر دکتر می‌کنیم فکر نکنید که جناب دکتر شخصیت کاریزماتیک و جذابی داشت. اصلا و ابدا ... جناب دکتر متشکل بود از یک صورت سیه چرده‌ی تصادفی (مثل ماشینی که سپر جلوش کجکی افتاده) با لب‌هایی شتری، صورتی سراسر جوش چرکی، دماغی گنده و هیکلی نسبتا ورزیده و ورزشکاری و دست و پاهایی که انگار پیچ و مهره‌هاش شل بود و لق‌لق میزد. البته جناب دکتر علی‌رغم چهره کریهی که داشتن حسابی به خودشون میرسیدن. جوری که قبل از دیت رفتن با دختر مخترا، حداقل یک ساعت با انواع و اقسام کرم‌ها صورتش رو ایزوگام می‌کرد. 😂

یه کیف چرم قهوه‌ای هم داشت که یه سررسید و کتاب و جزوه‌هاش رو توش میریخت. در کنار اون یه کیف چرم مشکی داشت که در مواقع اورژانسی و ویزیت بیماران حجامتی با خودش حمل می‌کرد. محتویات کیف هم چیز خاصی نبودن: پنبه، الکل، تیغ، چند عدد لیوان، گاز استریل، بتادین، چسب زخم و سایر خرده‌ریزه‌هایی که توی دکون هر عطاری و ته هر جعبه کمک‌های اولیه‌ای پیدا میشه.

امّااااا ...

این دم مسیحایی و دستان روح‌بخش دکتر بود که به همه اون خنزل پنزل‌ها اعتبار میبخشید.

البته جناب دکتر یک فروند خودروی سواری پارس هم داشتن که در اثر آفتاب سوختگی‌های مکرر مشخص نبود رنگ اصلی ماشین دقیقا چه رنگی بوده؟ نقره‌ای، بژ، یا ... ؛ هر چقدر که دکتر به ظاهر زاقارت خودش می‌رسید، به صورت معکوس و در جهت مخالف به ماشینش نمی‌رسید! یعنی ماشین دکتر رو لجن و کثافت برداشته بود. صندلی عقبش که انگار باهاش بارِ کاه و جو جابجا می کردن 🤣 در این‌ حد خاکی بود. 

یادم میاد وسط یکی از بازی‌ها یکی از بچه‌ها بدجور با صورت زمین خورد و در حالی که یه عده توی فکر بودن تا با اورژانس تماس بگیرن، مریدان دکتر طی تماسی با مرکز فوریت‌های دکتر قشقایی، ایشون رو فورا بر بالین بیمار فراخواندن. جناب دکتر هم با پالتوی قهوه‌ای و کیف مشکیش جوری دوان دوان وارد صحنه شد که برای لحظه‌ای فکر کردم کبد یک بیمار تصادفی از تهران با بالگرد به شیراز رسیده و پرستار اورژانس داره شتابان کبد رو به بیمارستان پیوند اعضا میبره تا بلکه بتونه به یک‌ بیمار رنجور جانی دوباره بده. خلاصه که دکتر وارد عمل شد و در وهله اول جمعیت کنجکاو رو از دور بیمار پراکنده کرد و با باز کردن صندوق جادوییش بیمار محترم رو راست و ریس کرد. البته بنده خدا مهر و سرنسخه نداشت که برای مصدوم یه CT scan بنویسه وگرنه در این زمینه هم کوتاهی نمی‌کرد. از این رو ایشون مقادیری اُرد داد که سر مصدوم در این زاویه قرار بدید و یخ بیارید و فلان بکنید و بهمان بکنید که به دلیل محدودیت‌های اجرایی و تحریم بعضی از اقلام سفارشی دکتر هیچ‌وقت به بالین بیمار نمی‌رسید و عمدتا بیماران با رضایت شخصی و با پای خویش نامه ترخیصشون رو امضا می‌کردن و مرخص میشدن.

فرآیند نوبت‌دهی برای عمل حجامت هم در روزهای خاصی از هفته و طی نوبت‌های از پیش تعیین شده صورت می‌پذیرفت. بدین نحو که متقاضیان و بیماران عزیز به درب اتاق دکتر توی خوابگاه مراجعه می‌کرده و روی کاغذ چسبیده پشت در اسمشون رو می‌نوشتن و نوبتشون رو ثبت می‌کردن. اون زمان‌ها این سیستم نوبت‌دهی ادایی متاسفانه همچنان باب نشده بود و دکتر به سان یک‌ پزشک متخصص متبحر اینطور به درمان امراض روحی و جسمی بیماران محروم و کم‌تر برخوردار می‌پرداختند. البته ناگفته نماند که یک عدد کاغذ قطع آ-۴ که خواص حجامت را تشریح می‌کرد نیز در کنار برگ نوبت‌دهی دکتر روی درب اتاق خودنمایی می‌کرد.

اینهمه از دکتر خوب گفتیم یکم هم از بدی‌هاش بگیم wink نامبرده هر چقدر از نظر ظاهری داغون بود، اما در دختربازی مردی بود تمام عیار. اسطوره‌ی پاچه‌لیسی و پاچه‌خواری دخترکان سرزمینمان بود. یکی از بزرگترین حسرت‌های ما جوجه ترمک‌ها شرکت کردن در کلاس‌های جفت‌یابی دکتر قشقایی بود که متاسفانه هیچ‌وقت موفق نشدیم. همیشه خدا ظرفیت کلاس‌هاش تکمیل بود! یه دیالوگ طلایی هم داشت: "چرا به دکتر نگفتی؟ مگه نمی‌دونی ما دکترا محرمیم؟" وقتی این کلمه محرمیت رو می‌گفت حتم دارم که تن بقراط توی گور می‌لرزید! 

هنوز که هنوزه بعد از ۱۰ سال نفهمیدیم دکتر قشقایی جز اعتماد به نفس چی داشت که ما نداشتیم؟؟؟ اگر درد دخترها آمپول زدن بود که ما اون رو هم یاد می‌گرفتیم. اگر روپوش سفید دکتری بود که از بچه‌های آزمایشگاه زیست‌شناسی می‌گرفتیم 😂 بگذریم ... 

البته یک سوال دیگر هم همیشه برای ما بی پاسخ موند: اینکه دکتر چجوری دخترها رو سوار اون‌ ماشین می‌کرد؟ 😁

یکی دیگر از جفاهای بزرگ سیستم‌ معیوب دانشگاهی این‌ مملکت مشروط و مردود کردن دکتر در دروس تخصصی خودش بود‌. حسادت دکترهای تقلبی دانشگاه به دکتر آمپول‌زن ما چربید و سر آخر دکتر نازنینمان بدون اخذ مدرک ارزشمند کارشناسی از دانشگاه به سمت پادگان و خدمت مقدس سربازی رهسپار شدند. 

 

پ. ن.: کاراکتر دکتر لابلای صحبت‌هام با مهدی یادم اومد. وقتی که اسمش رو آورد یهو پوکیدم از خنده و یادم اومد که هیچ وقت ازش حرف نزده بودم. پس این پست با احترام تقدیم‌ میشه به دکتر مهدی م. که این شخصیت محبوب رو دوباره بخاطرم آورد. 

  • معلوم الحال

اوایل قطعی سراسری با چند تا از دوستای دانشگاهم تماس تلفنی می‌گرفتم و جویای احوالاتشون میشدم. با یکیشون بیشتر از یک ساعت تلفنی صحبت کردم و کلی حرف ناگفته زدیم. بعد از یک هفته امروز زنگ زده بود تا جواب دادم: معلوم، عموم رفت 😭😭😭 توی راه خونه‌ش بوده که از پشت زدنش!

متوجه شدم که عصر همون روزی که صحبت کردیم عموی جوونش رو از دست داده. 

 

صبح سر کار نمی‌تونستم زیاد باهاش صحبت کنم. گفتم عصر تماس می‌گیرم که عصر هم جواب نداد.

 

♦♦♦♦♦

 

امروز صبح یکی دیگه از دوستای دانشگاهیمم تماس گرفت که بریم یکی از پیام‌رسان‌های وطنی بلکه تماس تصویری برقرار کنیم اما نشد. بعدشم گفت امروز شیفت صبح سر کارم و شب صحبت می‌کنیم.

الان زنگ زد و گفت: معلوم، دیدی الکی الکی از کار بیکار شدیم؟ صاحب ملک اجاره رو از ۸۰۰ میلیون کرده ۱،۶۰۰ و با صاحب‌کارم صلاح نرفت. امروز اومد به زور بیرونمون کرد و همه وسایلم بیرون ریخت. منم ۳ ۴ روز وقت دارم یه کار دیگه و یه جای خواب دیگه پیدا کنم. خسته شدم دیگه از آوارگی ...

 

نمی‌دونستم چی باید بگم 😔 فقط به حرفاش گوش میدادم. بنده خدا با دکترای مهندسی دانشگاه سراسری و کلی مقاله باید به عنوان صندوقدار رستوران و کارگر آشپزخونه لنگ دو قرون پول یه مشت آدم لا شئ باشه.

 

♦♦♦♦♦

 

صبح که پا شدم دیدم نصف شب (ساعت ۱:۳۰) رئیسم کلی تماس گرفته و آخرش پیام داده که ساعت ۸ صبح فردا مرکز استان کلاس داری. خودت رو برسون.

صبح کاملا بی‌توجه به حرف‌هاش رفتم سر کار و تهش کلی هم سر و صدا کردن که چرا نرفتی ماموریت؟

گفتم: بخاطر ساعتی ۵۰ هزار تومن ماموریت ۵ میلیون پول تاگسی بدم برم تا مرکز استان و برگردم. اونم یه جاده خراب که ۷ ساعت میشه رفت و ۷ ساعتم برگشت. که چی بشه؟ وقتی نه نت هست نه از قبلش اطلاع‌رسانی کردن بذارین امتیاز آموزشیش به خودشون برسه. اینهمه سال من دوره رفتم، بعدیای من الان معاون و رئیس اعتبارات شدن، من هنوز یه بانکدار ساده‌م. کسایی که آزمون ادواری رو با تقلب بزور ۴۰ ۴۵ میشدن الان حقوقشون دو برابر منی هست که همه آزمونام بالای ۹۵ شدم! از یه جایی به بعد باید علیهشون طغیان کنیم. من دیگه دوره‌ای که بهم ایاب ذهاب و ماموریت و محل اسکان ندن نمیرم.

رئیس می‌خواست باهام بحث کنه که در باز شد و مشتریا حمله‌ور شدن و بحث ناتموم موند.

  • معلوم الحال

ارسال پیام توی روبیکا و بله آزاد شد!

فکر می‌کنم این یعنی تا چند روزه دیگه برمیگردیم به تلگرام عزیز خودمون.

  • معلوم الحال

چند مدتی هست که شروع ساعت کاری شده ۸ صبح اما همچنان ما با معضل خروس‌های بی‌محل دست به گریبانیم. یعنی یه عده هستن که زودتر از ساعت اداری میان و میخوان کارشون رو انجام بدن؛ یه عده عجیب‌الخلقه‌تر هم هستن که بعد از ساعت اداری و وقتی می‌خوایم بریم خونه یا حتی توی خونه زنگ میزنن گه یه توک پا نمیاید بانک باز کنید که کار ما رو راه بندازین؟ indecision انگار سوپر مارکتیم!

با وجود اینکه ما تا قبل از ۷:۳۰ باید حاضری بزنیم ولی معمولا برای رسیدگی به کارهامون از قبل ۷ توی شعبه‌ایم. چون شروع به کار شعبه و دریافت فایل‌ها از مرکز و بررسی چک‌هایی که صبح زود و بصورت سیستمی‌ اومدن همینجوریش زمانبر هست و اگه بخوایم بندازیمش برای وسط روز یا آخر وقت تا عصر باید شعبه بمونیم که بنظرم کار عبثیه! خدا رو شکر که رئیس و همکارام هم باهام‌هم‌عقیده‌ن و سعیمون رو می‌کنیم که توی ساعت مقرر حساب و کتابمون رو جمع کنیم و برای دوزار ده‌شاهی اضافه کار الکی بهترین روزهای عمرمون رو توی محل کار تلف نکنیم.

 

خلاصه یه روز صبح که یکی از آقایون خروس بی محل هی در بانک میرفت و میومد و سعی می‌کرد با دستاش به زور لای در رو باز کنه و خودش رو بندازه داخل و ما هی داد می‌زدیم اون کاغذ روی در رو بخون، آخرش زورمون نرسید و رئیس در رو براش باز کرد که بهش بگه آقا ساعت کاری ۸ صبحه و ما هنوز نرده‌ها رو هم باز نکردیم، مردی زرنگی کرد و بی‌توجه به حرف‌ها خودش انداخت داخل و اومد پشت باجه من که: کارتم خراب شده، برام عوضش کن.

منم که کامپیوترم همچنان در حال بروزرسانی بود و دستگاه صدور کارت روشن نکرده بودم گفتم: به حرفای ما گوش کردی؟

- نه صداتون نمیومد.

- خب بی زحمت برگرد برو دم در شعبه اون کاغذی که برات زدیم رو بخون.

- نه خب همین‌جا بگین.

- نه برو بخون. برات خوبه. به افزایش سرانه مطالعه کشورم کمک میکنه.

بعد از خوندن اطلاعیه ساعت اداری برگشت گفت: نمی‌دونستم شرمنده.

گفتم: خب از این به بعد بدونید و اخبار رو دنبال کنید.

فرمودن: من زیاد اخبار گوش نمی‌کنم.

کارش که راه افتاد و کارتش بهش دادم، گفت: بی زحمت چک کن ببین توی کارتم سهام عدالتمم ریختن یا نه؟! چون اخبار گفت که ...

گفتم: شما که گفته بودی اخبار چک نمیکنی؟ laugh چی شد اینجاش که به نفعت بود رو چک کردی.

 

♦♦♦♦♦

 

چند مدتی هست که متقاضیان وام‌های اشتغال‌زایی اداره کار کار و بنیاد برکت به شعبه معرفی شدن. از بین این ۳۰۰ نفری که معرفی شدن، به جرات می‌تونم بگم کمتر از ۴۰ نفرشون اشتغال ایجاد کردن و اکثرا افراد وابسته به دهیاری‌ها و سوگلی‌های ادارات هستن که بعضا با وجود داشتن عناوین شغلی دولتی برای دریافت تسهیلات معرفی شدن. چون این وام‌ها تکلیفی هستند (مثل نماز که یک تکلیف هست و اگر نخونیم توی این دنیا و اون دنیا باهامون برتورد میشه) ما هم مکلفیم که به معرفی شدگان دولت محترم که برای خاموش کردن اعتراضات (البته بیشتر دلخوش کردن طرفدارانشون) این تسهیلات رو با کمترین میزان سود (۴٪) و بیشترین میزان بازپرداخت، اعطا بکنیم.

سرتون رو درد نیارم. یکی از بستگان دور مادر ما هم برای این وام‌ها معرفی شده. ایشون شخصا معترفن که بالای یک سال و نیم هست که فقط پرونده‌هاشون توی اداره کار افتاده بوده. حالا بعد از معرفی به بانک توقع دارن که ۳ روزه وامشون پرداخت بشه. اون روز به من زنگ زدن و میفرمودن: خاله جان اداره کار گفته برید پولتون از بانک بگیرید.

- کدوم پول؟ اداره کار به ما منابعی نداده که؟ ما از منابع مشتریای خودمون باید به شماها وام‌ بدیم و در حال حاضر هم‌ منابع نداریم. باید با چند تا شرکت مذاکره بکنیم منابع بگیریم و به شماها بدیم. بعدم پیاز و سیب زمینی نیست که همینجوری توی کیسه بکنیم. پوله! بانکم برای قرض دادن پولش یه سری قوانین و مقررات داره. کشکی که نیست.

- آخه من چَک دادم خاله جان. بعدا بهم پول بدین بدردم نمیخوره. الان میخوام.

- والا ما که به شما نگفتیم چک بدین. اصلا بانک مکلف و موظف نیست رو حساب چک وعده‌داری که شما دادین بهتون وام بده. اگر شما چک دادین خودتون باید از قبل به فکر تامین موجودیش میبودید (این‌ متن توی تمام قراردادهای بانکی افتتاح حساب جاری هست). همکارای من سعی میکنن در اولین زمان ممکن وام‌هاتون رو پرداخت بکنن. انشاءالله تا اون موقع چک شمام پاس میشه.

 

این دروغ "چک دارم" رو متاسفانه ما از خیلی از مشتریا می‌شنویم. خیلی وقت‌ها خودداری می‌کنیم و چیزی نمی‌گیم. اما یه مدته من علاوه بر جواب‌های بالا، با علم بر اینکه میدونم اینا چک ندارن و نمیدونن چک چجوری هست یه برگ پرینت شده چک میذارم جلوشون و میگم این برگ‌چک برام تکمیل کن cheeky اینجا اون نقطه‌ای هست که گیر میفتن 😂😂😂 البته اون عده معدودی که از پس آزمون نوشتنش بر میان میگم: خب حالا برو توی سامانه صیاد بهم بگو چجوری ثبتش میکنن 😈 

وقتی توی این‌آزمون رفوزه میشن مشخص میشه که قصد نیتشون فقط کَندن وام از ما و خروج سپرده جهت دریافت میانگین توی بانک‌های دیگه یا خرید طلا و ارز هست و این گونه هست که ما سعی می‌کنیم با هشیاری تمام و اندکی قساوت قلب (به زعم شما) جلوی خلق بی‌رویه نقدینگی رو بگیریم. 

البته ما اینقدرا نامردم نیستیم. ما هم از جنس همین مردمیم ولی با کسایی که دروغ میگن خوب بلدیم مقابله کنیم. یه عده دیگه هم هستن که میگن "مریض داریم" و این وام برای اون میخوایم. چند ماهی این تیکه کلام مشتریامون شده بود که زود وام بگیرن؛ یه روز دیگه آستانه تحمل من سر اومد و به یکیشون گفتم: پرد حسابی اینجا بانکه، مددکادی بیمارستان نمازی نیست! این چه مریضیه که شما دارید و دقیقا ۱۴۰ میلیون تومن برای ترخیصش کم دارید؟ هفته پیش که به اسم شوهر خواهرت وام خارج نوبت گرفتی و بلافاصله پولش حواله کردی یه بانک معلوم‌الحال دیگه [این بانک معلوم‌الحال هیچ نسبتی با نویسنده این وبلاگ‌ نداشته و اینجانب به شخصه از این بانک‌ بازار خراب کن اعلام برائت می‌جویم]. اون موقع ۱۴۰ تا کم داشتی (دقیقا اندازه مبالغ وام بخصوص ما) الان هم ۱۴۰ تا؟؟؟ این دکترا با مریضای شما چی کار میکنن که فیکس رو ۱۴۰ باید ترخیص بشید؟ 😒

 

♦♦♦♦♦

 

یه خانم جوان اومد برای دریافت کارت بانکیش. خیلی هم این پا و اون پا می‌کرد که سریع‌تر کار من رو انجام بدین و بدین فرم پر کنم. اینجایی که من کار می‌کنم مفهوم نوبت‌دهی و حریم خصوصی وجود نداره و عمدتا همه گله‌ای پشت باجه صف میکشن که کارت بگیرن. از اونجایی که کنترل این‌ حجم جمعیت کار ساده‌ای نیست و غالبا دعوا میشه من خودم تند تند فرم صدور کارت براشون پر می‌کنم و میدم‌ امضا میزنن. به این خانم پریشان احوال هم گفتم: نگران نباشید من‌ خودم جاتون فرم پر می‌کنم، فقط چند لحظه صبوری کنید.

- من فوق‌لیسانس حقوق دارم. خودم میتونم.

- فرقی نداره خانم 😂 اینجا بانکه. شما دکتر متخصصم‌ باشی وقتی فرم بانکی بهت بدن میشی: مهسا ۱۲ ساله از گچساران 🤣 من خودمم وقتی میرم توی یه بانک دیگه کلی طول میکشه دنبال محل امضای فرم‌هاشون بگردم. پس صبوری کن خواهرم.

 

پ.ن.: ببخشید که ماجراهای این سری طولانی بود. سعی‌ می‌کنم بعدیا رو خلاصه‌تر بگم.

 

  • معلوم الحال

یاد دوران سیاه همستری (همون موشه که بخاطرش انگشت خیلیا کج شد) افتادم. این روزها که پیام‌رسان‌های low copy (متضاد high copy) ملی بصورت یک‌طرفه باز شدن، میبینم آدمای زیادی بهشون می‌پیوندن. دقیقا مثل تلگرام دوران اوج shit coin همستر!

 

من چون همه دسترسی‌های پیام‌رسان‌ها رو گرفتم هر چند وقت میرم یه سر میزنم ببینم چیزی وصل شده یا نه و جهت تست برای چند تا از مخاطبینم نقطه میفرستم. اون زمان‌ها در کنار جوین شدن پدربزرگ مادربزرگ‌هامون، بعضا خط تلفن کارگرهای افغانی و امواتمون هم میدیدم. امشب وقتی وارد یکی از پیام‌رسان‌ها شدم دیدم که خط تلفن یه دوست عزیز سال‌های دور که در بی خبری مطلق ازدواج و مهاجرت کرد به تازگی وارد این فضای محصور ملی شده. دوست داشتم اگر راه‌های ارتباطی باز بود بهش پیام بدم و بگم: خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟

و منتظر ری‌اکشنش بمونم. اینکه بگه: خاک عالم، من الان شوهر کردم و این معصیتا چیه که میگی مرد؟؟؟ یا اینکه بگه: این خط واگذار شده و خواهشا مزاحم نشید.

  • معلوم الحال

امروز صبح که رفتیم سر کار، همکارم گفت: این ماشینی که صبح زود رفته بود توی خونه حیدری رو دیدین؟ 

- نه والا ما از یه خیابون دیگه اومدیم. متوجه نشدیم.

- خیلی اوضاع خیت بود؛ پلیس و راهنمایی رانندگی و کلی آدم جمع شده بود.

- جدی؟ حسین تا رئیس نیومده آتیش کن بریم یه سر بررسی محل حادثه laugh

با این‌ جمله من یکی دیگه از همکارا گفت دم در یه نیش ترمز بزتید تا منم بیام.

ما که رفتیم دیدیم یه پارس عروسک (البته سابقا عروسک) متعلق به دبیر زیست‌شناسی دبیرستانمون ساعت ۴ صبح صاف رفته توی خونه یه بنده خدایی و قشنگ زیر سایبون پارک کرده smiley البته توی مسیرش دیوار و در هم از جا کنده بود. ما سه تا کت و شلواری داشتیم لابلای جمعیت ماشین رو نگاه می‌کردیم و من داشتم چک می‌کردم که چجوری به ماشین ضربه وارد شده که ستون‌های عقب ماشین هم ضرب دیدن که یکی از همکارام گفت: میگن ماشین از اون سمت خیابون اومده و رفته توی خونه. اینما بود که یه دور مغز من خاموش و روشن شد تا بفهمه چی شده! ولی بازم نفهمید! د: 

در حقیقت خط ترمزهای ماشین توی چهارراه نشون میداد که ماشین از شرق به غرب در حرکت بوده که قصد گردش به راست داشت ولی در اثر سرعت زیاد نتونسته ماشین رو کنترل کنه و از وسط بلوار ماشین رد شده و سنگ‌های جدول طرف مقابل رو هم‌ خورد کرده و با یه چرخش محیر العقول به جای اینکه وارد در کوچیکه بشه زده دیوار خونده رو رُمبونده و با انداختن در پارکینگ ماشین زیر سایه‌بون پارک کرده.

همینجوری که داشتیم میگفتیم و میخندیدیم چند تا از مشتریای بانک اومدن پرسیدن: ساعت چند باز میکنید؟

- به امید خدا ساعت ۸ در خدمتتون هستیم. الانم مزاحم نشید داریم کروکی می‌کشیم. شغل اول جواب نمیده اومدیم سر کار دوم :)

 

حالا قضیه این خیابون چیه؟ سالها یک بخش بزرگ زمین کشاورزی وسط شهر افتاده بود که صاحب زمین‌ها حاضر به تفکیک و بخشیدن سهم بزرگی از مایملکش به دولت نبود. بالاخره بعد از ۳۰ سال شهرداری این زمین‌ها رو تفکیک کردن و یک خیابون بزرگ از وسطش رد کردن. خیابونی که همچنان بخاطر عدم سازش یک نفر قناسی داره و چهارراهش اونجورها که بگن چهارراه نیست و راسته نیست! زمین‌های این خیابون که هنوز افتتاح نشده متعلق به پدربزرگ‌مادری راننده ماشین بوده (پسر معلم زیست‌شناسیمون) که امروز ایشون مرحمت کردن افتتاحش کردن :)) خیابونی که هنوز سنگ‌ جدولاش بوی نویی می‌داد و آسفالتش تیره تیره‌ بود هنوز هیچ نشده ورودیش مثل جگر زلیخا شده. سنگ جدولای خرد شده و آسفالتی که دیگه بوی نویی نمیده و انگار زمین خاکی فوتبال بچه‌هاست.

هفته قبل هم یه ماشین دیگه از اون سر این خیابون با سرعت رفته بود وسط بلوار و بعد از خورد کردن گلدون‌های بزرگ شهرداری و یه تیر چراغ برق رو انداخته بود! قضیه اینقدر حاد بود که درهای ماشین باز نمیشدن تا سرنشین‌ها رو خارج کنن و مجبور شدن ستون.های ماشین برش بزنن تا بیرونشون بیارن.

 

دیروز که رفته بودم از سوپری سر خیابون یه بیسکوییت بخرم برای میان‌وعده‌م دیدم یه خانم داره میگه ۴۰ تا ویتامین C خنک و کیک برام بگیرید میخوام ببرم برای کارمندای شهرداری. گفتم: چی کار کردن؟ 

- بالاخره بعد از سال‌ها زمینمون تفکیک شد.

- چقدرش بهتون رسید؟

- چهار هکتار بود، الان دو هکتارش سهم‌ ما ده نفر هست. قبلی‌ها خیلی بیشتر از نصفش میخواستن ازمون بگیرن ولی ۱۵ سال رفت و آمدم جواب داد و بالاخره به حقمون رسیدیم.

 

بعد از اینکه خانم رفت به فروشنده گفتم: حکایت عجیبیه! نصف مالشون رو از ازشون گرفتن و با خوشحالی بهشون شیرینی میدن؛ بعد ما برای یک سری خدمات مستقیم پایه‌ای مثل صدور کارت یه مبلغ مختصر ۲۰ هزار تومنی (مثلا) می‌گیریم، یجوری باهامون برخورد میکنن انگار دزدیدم!

 

پ. ن.: می‌دونم الان زمان مناسبی برای نوشتن خاطرات مزخرفم نیست. اما توی این بحران و بی‌خبری از همه‌جا و همه‌کس این تنها راه پر کردن تایمای خالیمه.

  • معلوم الحال

سلام

باورم نمیشه که بیشتر از یک سال و نیم هست که اینجا ننوشتم. با اینکه هر روز وقتی لپ تاپم باز می‌کردم، اولین سایتی که چک می‌کردم بیان بود و نهایت تلاشم می‌کردم که چراغ‌های روشن کارتابلم خاموش نگه دارم، اما فراموش کردم که چراغ وبلاگ خودم مدت‌هاست که خاموش شده. واقعا تو این مدت خیلی اتفاقات افتاده که نمی‌دونم از کدومش باید بنویسم. چند تا سفر داخلی و خارجی هم رفتم که تعلل و ایده‌آل‌گرایی مانع نوشتن سفرنامه شد. القصه اینجام که فریاد بزنم من هستم. و می‌خوام ببینم هنوزم کسی این حوالی پرسه میزنه یا نه؟

  • معلوم الحال

سلام

من این پست رو خیلی وقت هست که آماده کرده بودم (۳ ماه پیش)، اما هر بار به دلایلی انتشارش رو به تاخیر مینداختم. سرانجام برای اینکه مجددا دست به قلم بشم و اینجا بیشتر بنویسم خودم رو وادار کردم که هر طور هست امروز طلسم قفل شدن مطالب این وبلاگ رو بشکنم و بالاخره یه چیزایی بنویسم. امیدوارم اگر کم و کاستی هست به بزرگواری خودتون ببخشید. چند تا نکته هم هست که باید قبلا خوندن مطالب بهشون توجه کنید؛ با توجه به فعالیت من در باجه‌های مختلف بانک تصمیم گرفتم مطالب باجه‌های مختلف رو به صورت زیر دسته بندی بکنم:

باجه ۱: معاون

باجه ۲: تسهیلات

باجه ۳ : تحویلداری

باجه ۵:‌ کارت و خدمات نوین

توجه:‌ ناچارم به دلیل حساسیت کار و اینکه مبادا شناسایی بشم بعد از مدت خاصی پست‌های خاطراتم رو خصوصی کنم.

 

خب بریم که داشته باشیم خاطرات بخش اعتباری شعبه‌مون رو ...

من در دوران ابتدایی کار یک بار جهت آموزش امور تسهیلاتی و اعتباری معرفی شدم اما توی شعبه بهم هیچی آموزش ندادن و با خروجم از شعبه هم موافقت نکردن. متاسفانه به دلیل بیماری حادی که برای همکار اعتباریمون بوجود اومد و مرخصی طولانی مدتش، صدای مشتری‌ها در اومد و کار به شکایت‌کشی رسید، رئیسمون تلاش کرد تا یک نیروی موقت برای شعبه درخواست بده تا پرونده‌های باقی مانده رو پرداخت بکنه اما هیچ‌کس به فریادش نرسید؛ این بود که سرآخر من رو بدون حتی یک ساعت آموزش نشوندن پشت صندلی بخش تسهیلات و فرمان پرداخت فله‌ای تسهیلات دادن.

 

۱. یکی اومده بود برای تشکیل پرونده وام ازدواج. نفر یکی مونده به آخر بود. گفتم ۱۲ نفر جلوی تو هستن. فعلا برو ضامن بیار تا بعدا یه فکری به حالت بکنیم.
برگشت گفت: من فامیلیم با ب شروع میشه. نمیشه نفر دوم بهم وام بدین؟
- مرد حسابی مگه لیست حضور غیاب مدرسه‌ست چون فامیلیت با ب شروع میشه بهت زودتر نوبت وام بدم؟ 😒 بدو برو ضامن بیار!

 

۲. یک آقایی از یک ارگان نظامی زنگ زده بود که برای ضمانت وام کمیته امداد خانمی آسون بگیریم. خانمی که اصلا قیافه‌ش به مددجویان کمیته امداد نمی‌خورد و مشخص بود سفارشی تشریف دارن. آقائه داشت با معاون چونه میزد. تا من فهمیدم کیه گفتم بهش بگو: خودت ۲۵ میلیون تومن قسط معوق داری نمیاری بدی. ما چجوری یه وام ۱۰ ساله به یه شهرستانی غیربومی و بدون ضامن بدیم؟ حنای خودتم برامون رنگی نداره چه برسه به اینایی که سفارششون میکنی.

 

۳. یه مورد کیس وام ازدواج داشتیم. پدر و پسر اومده بودن بانک که پدر ضامن پسر بشه. شناسنامه پدر رو که چک کردیم دیدیم ۴ تا زن داره! یخورده که بیشتر پیش رفتیم و با شوخی و خنده باهاشون حرف زدیم متوجه شدیم زن پسرک هم در واقع زن پدرش هست 😐 ولی چون شناسنامه‌ش جا نداشته گفته: بیا این زنم توی شناسنامه تو جا کنم. یارانه‌ش هم برای خودت. ولی زن مال منه!
برای وام ازدواج هم نصف نصف میخواستن بزنن به زخماشون.

 

۴. متاسفانه به دلیل شرایط اجتماعی و اقتصادی خیلی‌ها توان بازپرداخت وام ازدواج رو ندارن و وامشون رو میفروشن. این کار متاسفانه باعث سوء استفاده‌های زیادی میشه که به دلیل بدآموزی نمیتونم توی وبلاگ ازش حرف بزنم. یک خانمی از یک قشر معلوم الحال برای ازدواج سومش (!!!) ثبت نام وام ازدواج کرده بود و سایت بانک مرکزی هم با اون موافقت کرده بود. بعد از تشکیل پرونده، مشخص شد که این خانم وامش رو به سه نفر فروخته laugh

 

۵. به یک خانم ما وام قرض‌الحسنه داده بودیم. روز بعدش اومده بود حسابشُ صفر بکنه ببره یه بانک دیگه. بهش گفتیم: چرا داری پولات میبری؟ همین جا استفاده بکن.
با پررویی برگشت گفت: بانک شما وام نمیده. میخوام ببرم بانکی که بهم وام ۴ درصدی بده.

متاسفانه به دلیل پرستیژ کار نمیتونستیم حرفای بد بد بهش بزنیم ولی بهش فهموندیم که هر چقدر هم پولاش ببره اون بانک محال ممکنه این ۱۰۰ میلیون تومنی ۴٪ هفت ساعت (۸۴ قسط) بهش بدن.

 

۶. سرم پایین بود و همینجوری پشت سر هم داشتم وام واریز می‌کردم. یهو یکی اومد پرسید: وام ما چی شد؟
با استیصال گفتم: کی هستی؟ 😤
رفت پیش معاون: آقای ح. اون از گم کردن مدارک من، اینم از فراموشکاری کارمندتون که نمیدونه من کیم.
بعد که معاون باش شوخی کرد دوباره اومد پیش من که ببینه وامش چی شده؟
گفتم: من الان وسط یه وام دیگه گیر کردم. وجدانا اسمت یادم نمیاد. بگو تا ببینم در چه مرحله‌ای هستی؟ تا فامیلش گفت گفتم‌: هااا پسرخاله یوسف (یه مشتری سفارشی!). نفر بعدی تویی ولی فکر نکنم به امروز برسی. چون ۲ تای دیگه برای امروز دارم 😂
دوباره رفت پیش معاون و نالید که اگه فلان بانک رفته بودم بهم داده بودنش. معاون هم هی میگفت الکی نگو من خودم آمار بانکشون دارم‌. [خانمش کارمند همون بانک هست و تا جایی که ما اطلاع داریم اون بانک وامهای فرزندآوریشون رو رد میکنن و میفرستن بانک ما!]
منم گفتم: ما اول صبح قرار بود همش فرزندآوری بدیم. حاج مسعود یه دونه داد. چون کله پسره بزرگ بود گیر کرد. دیگه از فرزندآوری شیفت کردیم رو ازدواج 😀
با ناراحتی گفت: لعنت به این شانس من. دختر آوردیم بازم اینجوری شد.
گفتم: ناشکری نکن. دخترم چیز خوبیه.

نیم ساعت آخر گفتم وام این آقا رو بریزم بلکه دخترش رو کمی بیشتر دوست بداره! البته دلم باهاش نبود چون بانک رقیب زده بود تو سرمون 😄 تازه زن خودش کارمند بانکه و توقع داشتیم سختی کارمون درک بکنه. اسناد صدور قراردادش صادر شد، اما حسابش رو که چک کردم دیدم وام آفلاین واریز شده. 😂 دیگه گفتم بهش زنگ نزنم که بگم وامت واریز شده. بذارم ساعت ۱۲ شب خودش با sms واریزی خوشحال بشه. صد البته که اگه زنگ هم میزدیم و میگفتیم وامش آفلاین واریز شده باز به بخت و اقبالش فحش میداد.

 

۷. یکی از دوستان دبیرستان برادرم برای پرونده وام ازدواجش مدام مراجعه می‌کرد و اصرار داشت وامش رو خارج از نوبت واریز کنیم. یک روز صبح گفتیم با پارتی بازی اول وام اون و خانمش پرداخت کنیم که دیدم مجموعا توی حسابهاشون ۳۰ هزار تومن هم ندارن. همون موقع که پرونده‌شون رو گذاشتیم کنار مادر پسرک که کارمند دانشگاه بود اومده بود برای پیگیری وام پسر و عروسش. هر چی ما توضیح میدادیم که حداقل صد هزار تومن باید توی حسابهاشون پول باشه قبول نمیکرد و برای خودش دلایل واهی میاورد. پسرش هم تلفن رو جواب نمیداد پول بریزه توی حسابش. خود خانم هم دست به جیب نمیشد! اواسط روز پسرش اومده بود بانک و میگفت من پول واریز کردم. زودتر وامم واریز کنید. منم بهش گفتم نوبتتون سوخت و ما پرونده‌های دیگه برای امروز داریم. فرداش که خواستیم وامشون واریز کنیم باز دیدم توی حساب زن و شوهر پول به اندازه کافی نیست و از جیب مبارک یک مقداری پول ریختم به حسابشون و وامشون واریز کردم. چند روز بعد از بازرسی زنگ زده بودن و گفتن که آقای فلانی ازتون شکایت کرده بابت بدرفتاری و ... 😐 البته که رئیس گوشی تلفن رو به من نداد تا جواب بازرسی رو بدم اما توی دلم گفتم: واقعا چه حرامزاده مردمانی داریم! 😒 وام خارج نوبت بده، پول بده، بعد ازت شکایتم بکنن. این بود که دیگه پشت دستم داغ کردم به کسی لطف و محبت زیادی نکنم.

 

۸. یه آقایی اومده بود و هی جلوی معاون اصرار میکرد که گیرم و ندارم. خیلی هم محترمانه و ملتمسانه میگفت: خواهش می‌کنم زودتر بهم وام بدین چون لازم داریم.
من جدا دلم براش سوخت. چون بالاخره مَرده و غرور داره. شرایط اقتصادی هم درک می‌کنم. گفتم: خواهش می‌کنم خواهش نکنید. ما وظیفمونه، اگه بتونیم در اولین فرصت انجام میدیم.
کارهای وام اون آقا و دو نفر دیگه رو انجام دادم که اگه فردا بذارن وامشون واریز کنم. بعد دیدم پول توی حساب خانمش نیست. زنگ زدم بهشون که بگم یخورده پول بریزید برای اسناد کارمزدی وام که یخورده بهم بد و بیراه گفتن و واقعا دلم شکست!

 

۹. امروز به یه بُعد دارک از کارمون پی بردم. اینکه مردم ما به مرگمون هم راضین، اونم به قیمت یه وام ۳۰ تومنی 😑

هرچقدر صبح برای بعضیا توضیح میدادم که همکارمون بصورت غیرمنتظره مریض شدن و نمیتونن کارشون انجام بدن حالیشون نمیشد. همشونم میگفتن ما چک دادیم 🫤 منی که کارمند بانک هستم تا پول توی حسابم نباشه چک نمیدم، اینا چجوری برای پولی که نگرفتن چاله (بخوانید چاه!) حفر کردن؟ طرف چند هکتار زمین کشاورزی داره و کلی ثروت، برای ۵۰ میلیون وام یجوری ناله می‌کرد که میگفتی دست بکنم از جیبم بدم. البته جدی هم همینجوری میخواست ازمون پول بگیره. میگفت: «بهم ۵۰ میلیون بدین بعدا برمیگردونم.» 🫥

این افراد از قوم و روستایی هستن که علی‌رغم خرپول بودنشون تمام مطالباتشون توی تعهد دولته و همشون بدحسابن. نمیدونم دولت چجوری از این شارلاتان‌هایی حمایت میکنه !!!

 

۱۰. مطالعات نشون میدن که کار توی معدن بعد از بانکداری در رده دوم سخت‌ترین شغل توی جهان شناخته میشه. 😄

امروز یکی از مردم خشونت‌طلب یکی از شهرهای اطراف طی تهدیدی آشکار اعلام کردن: اگه تا هفته دیگه وام بهم دادین که هیچ. اگه ندادین دو تا خر میارم میندازم تو شعبه و درم روتون قفل میکنم تا ...

ما مونده بودیم بخندیم یا بگرییم 😂😂😂

یک مورد دیگه هم از مردم این شهر داشتیم که تهدید کرده بود خودش رو جلوی شعبه آتیش میزنه. ما هم از خدا خواسته میگفتیم بیا آتیش بزن laugh ما که کپسول آتشنشانی نداریم! آتشنشانی هم تا برسه تانکرش خالی شده و تو جزغاله شدی!

 

۱۱. یکی از سوالاتی که این روزا همه‌ میپرسن اینه : وام خوب چی دارین؟

جواب معاون هم اینه: وام ازدواج.

به هر کی میگن سریع پا پس میکشه و میگه: ممنون. خداحافظ 🚶🏻‍♂

اون سری مامور نیروی انتظامی برای بازدید اومده بود. تا این جواب بهش دادن سریع دفتر بازدید امضا کرد و رفت 😂

لامصب هیچ حسابی هم پیش ما نداشت. توقع داشت ۵۰۰ میلیون وام ۴ ٪ با بازپرداخت ۶۰ ۷۰ ماهه بهش بدیم.

  • معلوم الحال
گاه‌نوشته‌های یک بانکدار (دانشجوی زبان سابق)

در این وبلاگ خواننده گاه‌نوشته‌های گاه و بی‌گاه یک دانش‌آموخته آموزش زبان انگلیسی هستید. دانشجوی زبانی که در حال حاضر به عنوان بانکدار مشغول خدمت‌رسانی به شماست.
از اینکه اینجا هستید و دارید من رو می‌خونید عمیقا خوشحالم.

آخرین مطالب